“و این بند بندگی، و این بار فقر و جهل / به سرتاسر جهان، به هر صورتی که هست / نگون و گسسته باد، نـگون و گسسته باد”

“چشم نرگس نگرانست ولي داغ شقايق چشم خونين شفق بيند و ابر مه آزار ابر از آن بر سر گلهاي چمن‌زار بگريد كه خزان بيند و آشفتن گلهاي چمن‌زار”

“دریغ و درد که تا این زمان ندانستم / که کیمیای سعادت , رفیق بود رفیق :: حافظ”

“زمــــــانه پنــــــــــدِ آزادوار داد مرا / زمانه را چو نیکوبنگری همه پند است”

“باد و ابر است این جهان، افسوس// باده پیش‌آر، هرچه باداباد :: رودکی”

“ثواب روزه و حج قبول آن کس برد که خاک میکده عشق را زیارت کرد”

“زان می عشق کز او پخته شود هر خامی گر چه ماه رمضان است بیاور جامی”

“من کی عضو ادمین این روم شدم که خودم نفهمیدم آیا حتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ هووووووووم”

“ندارم دستت ازدامن بجز در خاک و آن دم هم ، که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم”

“در هوایت بی قرارم روز و شب / سر زپایت برندارم روز و شب :: شمس تبریزی”

“اشك من رنگ شفق يافت ز بي مهري يار ، طالع بي شفقت بين كه در اين كار چه كرد”

“گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم / گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه :: شمس تبریزی”

“مجنون شده ام از بهر خدا زان زلف خوشت يك سلسله كن اي مطرب دل زان نغمه خوش اين مغز مرا پر مشغله كن”

“- شعری از پابلو نرودا ترجمه از احمد شاملو به آرامی آغاز به مردن می کنی اگر سفر نکنی ، اگر کتاب نخوانی ، اگر به اصوات زندگی گوش ندهی، اگر از خودت قدردانی نکنی. به آرامی آغاز به مردن می کنی زمانی که خودباوری را درخودت بکشی، وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند. به آرامی آغاز ب”

“محمل بدار ای ساروان سودا مکن با کاروان / کز عشق آن سرو روان گویی روانم می رود:: سعدی”

“گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن ، گر دل به یکی دادی، آتش به دو عالم زن”

“در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی :: حافظ”

“اي صبا سوختگان بر سر ره منتظرند گر از آن يار سفر كرده پيامي داري”

“دردم نهفته به ز طبيبان مدعي----باشد كه از خزانه غيبم دوا كنند”

“گفت : باید حد زند هشیار مردم , مست را / گفت : هشیاری بیار , اینجا کسی هشیار نیست :: پروین اعتصامی”

“پس آفتاب سرانجام در یک زمان واحد بر دو قلب نا امید نتابید. تو از طنین کاشی آبی تهی شدی و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند”

“اي چشم تو چشم چشمه هر چشم همه بي چشم تو نور نيست بر چشم همه چشم همه را نظر بسوي تو بود از چشم تو چشمه‌هاست در چشم همه”

“از در درامدی و من از خود بدر شدم / گفتی کزین جهان بجهان دگر شدم . سعدی”

“من كيستم از خويش به تنگ آمده‌اي ديوانهء با خرد به جنگ آمده‌اي دوشينه به كوي دوست از رشكم سوخت ناليدن پاي دل به سنگ آمده‌اي”

“تلقين و درس اهل نظر يك اشارتست ، گفتم كنايتي و مكرر نمي كنم”

“شعرم به يمن مدح تو صد ملك دل گشاد ، گوئي كه تيغ توست زبان سخنورم.حافظ”

“...آمده ام که سر برم، عشق تورا به سر برم، گر تو بگویی ام که نی...نی شکنم، شکر برم...”

“دیگر اکنون دیرودورسیت کاین پریشان مرد، این پریشان پریشانگرد، درپس زانوی حیرت مانده ، خاموش ست. سخت بیزار از دل و دست و زبان بودن، جمله تن ، چون در دریا ، چشم ، پای تا سر ، چون صدف ، گوش ست.”

“رفتم در میخانه ، خوردم دو سه پیمانه ، من مستم و دیوانه ، ما را که برد خانه”